Minsan naiisip kong umalis nalang sa trabaho kasi burn out na ako. Yung para bang wala ka nang ginawa araw2 kung hindi laklakin ang mga calls ng mga tao na puro me problema sa mundo! :( Lagi nalang reklamo dito, reklamo don...Nakakasawa!
Pagkatapos nag absent ako ng isang araw. Lunes. Yun bang maraming calls. Sigurado galit na naman ang boss ko...Yung para bang nag aapoy sa galit dahil kulang na naman ang mga agent at hindi makuha ang line adherence ng mga bwisit! :(
Pero sabi ko, hindi. Dapat nag eenjoy ako dahil absent ako at kebs ko lang sa kanila kung magalit sila! hehehe! Ayun, I turned on my computer para naman makalanghap ng magagandang impormasyon at makapag blog. Meron akong nakitang isang magandang site. Kinclick ko. Tapos me isang picture doon nang isang mamamayan sa Africa na halos wala nang makain dahil sa sobrang taghirap nila don. Parang nag flashback sa pagmumukha ko yung mga reklamo ko sa buhay...Ang dami daming mga taong walang mga trabaho tapos ako eto meron akong trabaho, marunong akong mag Ingles at nakag aral narin. Yung mga taong yun, halos kabaliktaran ko...
Makakapag isip karin minsan, no? Na maswerte pa pala tayo at marami pa tayong mga biyayang natatanggap sa buhay at me mga taong sobrang hirap ng buhay na talagang halos ikamatay na nila, o kaya minsan namamatay talaga. :(
Totoo nga pala yung sinasabi nilang, "namatay na dilat ang mata." Kapag pala namatay ang tao dahil sa trauma o labis na paghihirap o pagkagutom, talagang namamatay silang usually nakadilat ang mata. Dahil siguro sa stress...
Buti nalang me trabaho pa ako...Kahit halos mabingi na ako sa kakarining ng calls at matanggalan ng tonsils dahil sa kakasalita...Dapat siguro balewalain ko nalang kung ano ang nararamdaman ko ngayun...
Hayyy...bakit nga ba ganyan ang buhay...Ikaw naranasan mo nabang magtanong na kung ano ang kahulugan ng buhay mo dito sa mundo? Yung kung bakit ka nandito...Yung kung bakit me mundo at kung meron nga bang Dios?...Ang hirap sagutin no?...Lalo na kung alam mong wala naman talagang taong makakasagot nito...
No comments:
Post a Comment